السَّلام عَلَیْکَ یَا أبَا عَبْدِ الله الحسین (ع)

بـاز آمــد اربعینـی دیگــر و مـا خفتــه ‎ایم

وه چه غرق در گناهان دل به دنیا بسته ‎ایم

کاروان می آمد از شهـر دمشـق

بر سـر خـاک شـه سلطـان عشـق

کاروان آمـد ولی شـاهـی نبود

 بر بنی هاشـم دگر ماهـی نبود 

ابر بر اشک عـزادار حسیـن می نازد 

عـرش بر جلوه رخسار حسیـن می نازد

فرش بر گرمـی بازار حسیـن می نازد

قبر شش گوشه به زوار حسیـن می نازد

کربلا هـم به علمدار حسیـن می نازد

درسی که اربعین به ما میدهد ، زنده نگهداشتن یادِ حقیقت
و خاطره ی شهـادت در مقابل طوفان تبلیغات دشمن است.
 مقام معظم رهبری

در کتاب جلیل‌القدر مفاتیح‌الجنان آمده است : بدان که این ماه معروف به نحوست است و برای رفع نحوست هیچ چیز بهتر از تصدق و ادعیه و استعاذات وارده نیست و اگر کسی خواهد که محفوظ ماند از بلاهای نازله در این ماه در هر روز ده مرتبه بخواند چنانکه محدث فیض و غیره فرمودند :

یَا شَدِیدَ الْقُوَی وَ یَا شَدِیدَ الْمِحَالِ یَا عَزِیزُ یَا عَزِیزُ یَا عَزِیزُ ذَلَّتْ بِعَظَمَتِکَ جَمِیعُ خَلْقِکَ فَاکْفِنِی شَرَّ خَلْقِکَ یَا مُحْسِنُ یَا مُجْمِلُ یَا مُنْعِمُ یَا مُفْضِلُ یَا لا إِلَهَ إِلا أَنْتَ سُبْحَانَکَ إِنِّی کُنْتُ مِنَ الظَّالِمِینَ فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَ نَجَّیْنَاهُ مِنَ الْغَمِّ وَ کَذَلِکَ نُنْجِی الْمُؤْمِنِینَ وَ صَلَّی اللَّهُ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ الطَّاهِرِینَ.

اى سخت نیرو، و سخت کیفر، اى عزیز، اى عزیز، اى عزیز، همه آفریدگانت در برابر عظمت خوار گشته، مرا از شهر آفریدگانت کفایت کن، اى نیکوکار، اى زیباکار، اى نعمت‏بخش، اى افزون‏کن، اى که معبودى جز تو نیست، منزّهى تو، من از ستمکارانم، پس دعایش را مستجاب کردیم، و او را [اشاره به رهایى حضرت یونس از دل ماهى‏] از اندوه نجات دادیم، و اینچنین مؤمنان را نجات مى‏دهیم، درود خدا بر محمّد و خاندان پاک و پاکیزه‏اش.

1-«سیّد بن طاووس» نقل کرده است : در روز سوم ماه صفر، دو رکعت نماز بخوان که در رکعت اوّل سوره «حمد» و سوره «انّا فتحنا» (فتح) و در رکعت دوم سوره «حمد» و سوره «توحید» قرائت شود و پس از سلام نماز، صد بار صلوات بفرست و صد بار آل ابى سفیان را لعنت کن و صد مرتبه استغفار نما و آنگاه حاجت خویش را از خداوند بخواه. ( ان شاء اللّه به هدف اجابت مى رسد).

2ـ در روز اربعین (بیستم ماه صفر) زیارت امام حسین(علیه السلام) مستحبّ است و مورد تأکید قرار گرفته. در روایتى که «شیخ طوسى» از امام حسن عسکرى(علیه السلام) نقل کرده، چنین آمده است: نشانه هاى مؤمن پنج چیز است : به جاى آوردن پنجاه و یک رکعت نماز (17 رکعت نماز واجب و 34 رکعت نافله) و زیارت اربعین (امام حسین علیه السلام) و انگشتر را بر دستِ راست نهادن ، و پیشانى را به هنگام سجده بر خاک گذاردن و بسم الله الرّحمن الرّحیم را در نماز بلند گفتن.

السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین علیه السلام

ایـن کشتـه‏ فتـاده به هـامــون ، حسیــن تـوست

وین صید دست و پا زده در خون ، حسین تـوست

ایــن نخــل‏ تـر ، کـز آتــش جــان ســوز تشنگــى

دود از زمیـن رسانـده به گـردون ، حسیـن توست

ایـن ماهى فتــاده بـه دریــاى خـون ، کـه هسـت

زخم از ستاره ، بر تنش افـزون ، حسیــن توست

ایــن غـرقــه‏ مـحیــط شهــادت ، کـه روى دشــت

از موج خـون او شـده گلگــون ، حسیــن تـوسـت

ایـن  خشـک  لــب  فـتــاده‏  دور  از  لــب  فـــرات

کز خون او ، زمین شده جیحون ، حسیـن توست

ایــن شــاه کـم سپــاه ، کـه با خیــل اشــک و آه

خرگاه ، زیــن جهان زده بیــرون ، حسیــن توست

ایــن قـالــب تپـان ، کــه چنیــن مـانــده بـر زمیــن

شــاه  شهیــد  ناشده  مدفون  حسیــن  توست

چـون  روى  در  بقیــع  ،  به  زهــرا  خطـاب  کــرد

وحـش  زمـیــن  و  مـــرغ  هــوا  را  کبـــاب  کــرد

السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین علیه السلام

پرسیدم ازهلال مـاه چـرا قامتت خـم است؟

آهــی کشیـد و گفـت : که مـاه محـرم است.

گفتم که چیست مـاه محـرم ؟ به نالـه گفـت:

مـــاه عـــزای اشــرف اولاد آدم اســت ...

بعد از زیارت نجف اشرف به کربلا اومدیم و یکشنبه 22 تیر 1382 برای آخرین بار به حرم ابی عبدالله  علیه السلام و حضرت ابالفضل علیه السلام رفتیم برای وداع و خداحافظی .

یک روز به قصد زیارت امیر المومنین حضرت علی علیه السلام از کربلا خارج شدیم . هر شیعه ای آرزوی زیارت امیر المومنین علیه السلام  در نجف را داره ... وقتی نجف رسیدیم تو یک هتل اقامت کردیم نزدیک حرم . دو روز و یک شب نجف بودیم شب ها حال و هوای خوبی داره حرم آقا  . 

غیر از حرم سید الشهداء علیه السلام و حضرت قمر بنی هاشم علیه السلام در کربلا مکان های زیارتی دیگه ای هم رفتیم من جمله مقام امام زمان علیه السلام در نزدیکی نهر علقمه ...

سه شنبه 17تیر 1382 صبح از شهرک مرزی شیخ صدر به طرف کربلا حرکت کردیم ساعت تقریبا 8 صبح بود که سوار اتوبوس شدیم چند ماهی از اشغال عراق گذشته بود و هنوز آثار بمباران و جنگ در بعضی نقاط به چشم میخورد .

نزدیک ظهر شده بود که گفتن رسیدیم کربلا  ، برای اولین بار چشمم به گنبد و بارگاه امام حسین علیه السلام افتاد  ،  برام مثل رویا بود هیچ وقت یادم نمیره اون منظره را .

بلاخره شب سه شنبه 16 تیر ماه 1382 حرکت کردیم به طرف عراق ، نور ماه همه جا رو روشن کرده بود . دو نفر از اهالی همان روستا راهنمایی ما را به عهده داشتند.

که ما را تا مرز عراق بسلامت برسونن ، زدیم به بیابون ،هر کسی حال و هوایی داشت تو تنهایی خودش ، دو ساعت رفتیم که متوجه شدیم انگار راه را گم کردن !!!

کم کم بین بچه ها و زائران همهمه  شروع شد . یکی میکفت راه را بلد نیستید چرا مسئولیت قبول کردید ؟  هر کسی یه حرفی میزد و نزدیک بود کار به دعوا با بلدچی ها برسه .

اونا میگفتن ما قبلا از یه راه دیگه مردم را میبردیم مرز عراق ولی ماموران  اونجا را پیدا کردن و نمیشه از اونجا رفت و این راه  جدید را زیاد وارد نیستیم !

چند نفر گفتن خودمون میزنیم به بیابون و میریم . تو این گیر و دار بودیم که دیدیم چند تا کاراون دیگه از دور میان ،بهشون گفتید ما را هم راهنمایی کنید گفتن به هر کی پول دادید با همون برید .

خلاصه قرار شد خودمون بریم مقداری راه رفتیم که شخصی به نام محمد که از عراق بر میگشت و از رفقای این دو راهنما بود بهمون رسید .

شروع کردن با هم حرف زدن و گفتن ما راه را اشتباه رفتیم خدا خیرش بده گفت من باهاتون میام هفت هشت ساعت راه اومده بود باز با ما تا عراق اومد .

با اومدن محمد یکم امیدوار شدیم ولی هنوز باور نمیکردم  به عراق برسیم ، هوا خیلی گرم بود با وجود این که شب بود و خیلی آب میخوردن بچه ها من و دو تا رفیقم فقط نفری 4 تا اب معدنی داشتیم .

نزدیک 40 نفر بودیم در بین راه خیلی ها که چاق بودن ازنفس می افتادن و وسائل زیادی خودشون رو دور می ریختند بعضیا خیلی وسائل اورده بودن از کنسرو ماهی گرفته تا ... من که فقط یه دست لباس زیر بر داشته بودم،یکی دو نفر هم حالشون بد شد  تا حد بیهوشی ، من زیر لب برای خودم نوحه  و شعر هایی که حفظ بودم و دوست داشتم میخوندم .

یادمه تو دل بیابون اون شب یه لحظه با حضرت عباس ع درد دل کردم گفتم اقا من چندین ساله دهه محرم تو هیئت و مجالس شما نوکری میکنم ، اگه نگذاری بیام کربلا دیگه امسال محرم ..... 

تا خود مرز جزء اولین نفر ها بودم که پا به پای بلد چی میرفتم هر چی راه میرفتیم نمیرسیدیم  کم کم داشت صبح میشد و هوا روشن میشد که از دور یه پل بزرگ نمایان شد مثل رو دخانه وسط قم ولی خاکی و بیابون  ساعت نزدیک 6 صبح شده بود .

چند تا ماشین عراقی روی پل بودن دیگه رسیده بودیم لب مرز عراق نماز صبح را خوندیم و رفتیم از محمد تشکر کردیم و بچه ها  نفری هزار یا بیشتر بهش دادن من که خیلی خوشحال بودم رفتم پیشونیش را بوسیدم  و خیلی ازش تشکر کردم.

بعد رفتیم سوار یه اتوبوس عراقی شدیم  و ما را به یه شهر مرزی رسوند اسمش شیخ صدر بود اونجا تو یه غذاخوری صبحانه خوردیم و بعد باز سوار یه اتوبوس شدیم و به طرف کربلا راه افتاد هنوز باورم نمیشه ما الان تو عراقیم !!!!

ادامه دارد ...

15تیر ماه شب حوزه ایلام بودیم، اونجا هم با طلبه ها سر صحبت را باز کردیم که از کجا باید بریم کربلا ؟ میگفتند خیلی سخته همه جا ایست بازرسی گذاشتند .

بلاخره یکی از طلبه های اونجا گفت من یکی را میشناسم که با برادرش از مرز ردتون کنن.

طرف کبابی داشت رفتیم فردا مغازه اش گفت شب بیاید با یه عده دیگه نفری 35 هزار هم بدید تا بریم . شب رفتیم گفت جور نشده از جایی که میرفتیم لو رفته و شاید صلاح نبود با اون بریم آدم مشکوکی به چشم می اومد. الخیر فی ما وقع .

یادمه اون شب بچه های مذهبی ایلام هیئت داشتند و چند تا از مداحان تهران اونجا بودن .

احد قدمی ،مختاری و یکی دیگه  ،دو سه ساعتی رفتیم مجلس سینه زنی  خیلی دلم شکست و دو ساعتی گریه کردم هنوز یادمه چی میخوند ...

بی ماه فروزان میتونم باشم   ...  بی خورشید تابان می تونم باشم .... من بی حسیــن نمیتونم نمیتونم نمیتونم  آخه آقامه دوستش دارم مولامه دوستش دارم  سرورمه دوستش دارم ....

اون شب خیلی حال و هوای عجیبی داشتن  چون خیلی ها زائر کربلا بودن ...

فردا صبح تو حیاط مدرسه نشسته بودیم که مدیر مدرسه خدا براش خوب بخواد یه سید جوان بود ما رو صدا زد گفت: از کجا اومدید گفتیم اصفهان . گفت میخواهید برید کربلا ؟

گفتیم بله . گفت عموی من تو یه روستا نزدیک مهران زندگی میکنه اون شما را میبره

آدرس بهمون داد و گفت بگید منو پسر برادرتون فلانی فرستاده.

خیلی خوشحال شدیم وسائلمون را برداشتیم و راه افتادیم طرف مهران .

مهران که رسیدیم اونجا هم عده ای بودن  گوشه و کنار شهر معلوم بود قصد رفتن به کربلا دارن .

یه نفر هم مهران با ما همسفر شد و از اونجا راهی روستای چالاب شدیم .

بعد از ظهر بود رسیدیم سراغ عموی آقای .... را گرفتیم و  رفتیم درب منزلش .

وقتی گفتیم ما را بردار زاده ات فرستاده ما را به گرمی استقبال کرد و از ما پذیرایی کرد

کم کم داشت هوا تاریک میشد و تا اومد شب بشه نزدیک چهل نفر دیگه هم به ما اضافه شد .

نمازمون را خوندیم وبعد سفره انداختند و شام خوردیم . از همه نفری 35 هزار گرفت از ما سه نفر نفری 25 هزار تومن .

ساعت 10 شب بود تقریبا که از روستا خارج شدیم و  با توکل بر خدا به طرف مرز عراق حرکت کردیم .

ادامه دارد ...

سال 1382  بود قسمت شد با دو تا رفقا مشرف شدیم عتبات عالیات ، همه چیز از شبی شروع شد که با یکی از رفقا  منزل یکی از بچه ها رفته بودیم .

میگفت بردار خانومم با چند تا از رفقاش از مرز رفتن کربلا و بر گشتند ، تا این حرف را شنیدم حال  و هوای عجیبی بهم دست داد . کربلا !!! یعنی میشه منم برم ؟

حسین جان منم میخوام بیام ، منم دوستت دارم ، آقا من باید بیام کربلا ، حال و هوای عجیبی پیدا کردم اون شب ، رفتیم تو فکر و شروع کردم به پرس و جو  ، که از کجا باید رفت چه طور باید رفت ؟ کی تا حالا رفته ؟

یادمه یه شب یکی از بچه های هیئت را دیدم و بحث کربلا رفتن و .... شد وقتی اشتیاق من را دید  بهم گفت شک نکن تو میری کربلا ... هنوز یادم نرفته اون شب را .

بلا خره بعد از تحقیق  و پرس و جو و بدست آوردن کمی اطلاعات لازم تصمیم گرفتیم با دو تا از دوستان صمیمی دل را بزنیم به دریا و بریم .

تیر ماه 1382 بود و من با داداشم میرفتم  نما کاری ، جمعه 13 تیر ماه  به داداش گفتم  من دیگه نمیام ، مزدم را گرفتم و گفتم از شنبه دیگه نمیام میخوام برم کربلا .

بلاخره شنبه صبح ساعت 9.30 صبح من و علیرضا و سید حسین راه افتادیم به طرف قم

اونجا رفتیم منزل یکی از رفقا و یکم اونجا پرس و جو کردیم معلوم شد از مرز کرمانشاه و ایلام میرن کربلا .

شب خونه دوستم بودیم میگفت صبر کنید چند روز دیگه منم باهاتون بیام ، ولی دل تو دلمون نبود گفتیم اصلا حرفش را هم نزن یه روز هم نمیتونیم صبر کنیم .

صبح رفتیم ترمینال قم بلیط گرفتیم برای کرمانشاه ، بعد از ظهر رسیدیم کرمانشاه از اتوبوس که پیاده شدیم رفتیم نمازخانه ترمینال برای نماز .

دیدیم که حدود 20 نفر افغانی دارن با هم حرف میزنن  دیدم انگار از قحطی برگشتن بیچاره ها ، پرسیدم از کجا میاید ؟

گفتن ما چند روز پیش از مرز مریوان رفتیم به طرف عراق ، نفری اینقدر پول دادیم به کرد های ایران تا از مرز ایران ردمون کنن وقتی ما را تحویل کرد های سلیمانیه عراق دادند.

خدا ازشون نگذره هر چی پول داشتیم ازمون گرفتند و بعد هم ما را تو جاهایی مثل سیاهچال زندان کردند چند روز و بعد هم ما را لب مرز ایران اوردند و بر گشتیم .

خیلی ناراحت شدم و دلم براشون سوخت . گفتیم اینطور که معلومه از مریوان نمیشه رفت . همان وقت بلیط گرفتیم برای ایلام و راه افتادیم سمت ایلام .چند ساعت راه بود شب رسیدیم ایلام و در حوزه علمیه ایلام مستقر شدیم .

ادامه دارد ...