خـدایا !

دریاب مـرا که دل دریایی مـن بی تـو مـرداب است . 

تو خود گفتی که در قلب شکسته خانه داری

شکسته قلــب ِمــن جانا به عهد خـود وفا کن

بی دل و خستـه در ایـن  شهرم  و  دلداری  نیست

غم دل با  که  توان  گفت  که  غمـخواری  نیست

شب به  بالین  من  خسته  به  غیـر از غـم دوست

ز آشنـایـان  کهــن  یــار  و  پــرستــاری  نیســت

یا رب این شهر چه شهری است که صد یوسف دل

بـه  کلافــی  بفــروشیــم  و  خـریــداری  نیســت

فکر  بهبـود  خود  ای  دل  بکـن  از  جای  دگـر

کـانـدر  ایـن  شهــر  طبیـب  دل  بیمـاری  نیسـت