نــو بهــار  اسـت  ولــی هـوای دلــم زمستانیست

سهــم  مـن  از  دنیــا  فقــط  غـم  و  پریشانیست

بگـــذار  نگــویــــم  درد  ،  در  سینــه  نگـــه  دارم

کس  فکر  کسی  نبود  دلهــا  همـه  ظلمانیست

چه روز گار عجیبی عصر تهاجمات ضـد انسانیست

قحط  ایمـان  شده  لیک در بازار  گناه  فراوانیست

دلم  گرفته  و  امشب  باز  هـوای  دلم  بارانیست

سهــم  مــن  از  دنیا  فقط  غـــم  و  پریشانیست

دلــم  گرفته  و  نومیــد  و  خسته ام  از  ایـن  دنیا

برس به  فریادم  تو  ای  خـدا  این  چه  زندانیست

خطا  نمـود  آدم  و  رانـده  شـد  از  بهشـت  بـریـن

به جرم ادم هبوط  کرده ایـم  این  چه  تاوانیست !!

جهان بی وجود ولی همیشه سـرد و ظلمانیست

پر از گناه و ظلم  و  فساد  و  غم  و  پریشانیست

رسان  تو   فصل  ظهــورش  که  فصـل  اوج  بشر

بســوی  کمال  و  نـور  و  ارزش های  انسانیست

مهدیا  هر  طرفی  در  طلبت  رو  کردم

              هر چه گل بود به عشق رخ تو بو کردم

آفتابا  به  سر  شیعـه  دل  خسته  بتاب

              تا  نگوینــد  کـه  بیهـوده  هیـاهـو  کردم

دارم غروب میکنم آقا طلوع کن . . .

زمستــان  نیـــز  رفـــت   امــا  بهـــارانــی  نمی بینـم

بــر  ایـــن   تکــرار  در  تکــرار   پایـانــی   نمــی بینــم

بـه دنبال  خودم  چـون  گـرد بادی  خستــه  می گردم

ولی  از  خویـش  جز  گــردی  بــه  دامانی  نمی بینم

به  غواصان  بگو  کافیست  هر چه بی سبب  گشتند

در  ایـن  دریـای  طوفـان  دیـده  مـرجانــی  نمی بینـم

چه بر ما رفته است؟ ای عمر ! ای یاقوت بی قیمـت !

کـه  غیــر  از  مــرگ  گرد نبنـــد  ارزانــی  نمـی بینـم

زمین از دلبران خالی ست یا من چشم و دل سیرم؟!

که  مـی گــردم  ولــی  زلــف  پریشـانــی  نمی بینـم

خدایا  عشق  درمانی  به  غیـر  از  مـرگ  می خواهد

که من می میرم از  این  درد  و  درمانی  نمی بینم ...

فاضل نظری

خستگی هامو بگیریـن،

       غـــم چشمهـامو بگیریــن

                دردو از تنـــم بگیـریـن ،

                         بزارین برم از اینجا...

جنگ من با تن تمومه،

       بــردن و باختــن تمــــومــه

               بــزاریــن بـــرم از اینجـــا ،

                       مونــدن و رفتــن تمومه...

نمی خوام و نمی تونم،

       بـه لبـــم رسیـــــده جـــونـــم

                نزاریــــن اینجــا بمــونــــم ،

                        بزاریــن بــرم از اینجـــا...

بهــار دلـکــش رسـیــد و دل  بجــا نبـاشـد

از آن کـه دلبـر دمـی بـه فکـر مـا نباشـد

در ایــن بهــار ای صنــم بیـا و آشتـی کـن

کـه جـنـگ و کیـن با مـن حـزین روا نباشـد

صبحدم بلبل بر درخت گل خـدا به خنده میگفت

نازنینان را مه جبینان را خـدا وفـا نباشد

اگر که  با  این  دل  حزین  تو عهد و بستی

حبیــب  مــن  با  رقیـب  مــن  چرا نشستی

چــرا  دلــم  را  حبیــب من  ز کینه خستی

بیا در برم  از وفـا  یک  شـب  ای  مه نخشب

تــــازه  کـــن عـهــدی کـه بــر شکستــی

لینک دانلود با صدای علیرضا قربانی

 http://sargarmii.persiangig.com/audio/Tasnif%20Bahare%20Delkash%20%28ghorbani%29.wma

خسته ام از این کویر ، این کویر کور و پیر
این  هبوط  بی دلیل ،  این  سقوط  ناگزیر

آسمـان  بی هــدف ،  بادهــای  بی طـرف
ابرهای سر به  راه ،  بیدهای  سر به  زیر

ای نظاره ی  شگفت ، ای  نگاه  ناگهان !
ای هماره  در نظر ، ای  هنوز بی نظیر !

آیه آیه ات صریح ، سوره سوره ات فصیح !
مثل  خطی از هبوط ، مثل  سطری از کویر

مثل  شعــر  ناگهان ، مثل  گریــه  بی امان
مثل  لحظه هــای  وحــی  ،  اجتناب ناپذیر

ای  مسافر  غـریب  ،  در  دیار  خویشتن
با تو آشنا شدم  ،  با  تو  در همین  مسیر !

از کویر سوت و کور ، تا  مرا  صدا  زدی
دیدمت ولی چه دور ! دیدمت ولی چه دیر !

این تویی در آن طرف ،  پشت میله ها رها
این منم در این طرف ، پشت  میله ها  اسیر

دست  خسته ی  مرا ،  مثل  کودکی  بگیر
با خودت مرا ببر ، خسته ام از این  کویر !

زندگـی آرام است مثـل آرامـش  یک  خـواب  بلنـد

زندگی شیرین است مثل شیرینی یـک روز قشنگ

زندگـی رویایی اسـت مثـل رویـای یکی کـودک  ناز

زنـدگـی زیبـا است مثـل زیبایـی یـک  غنچــه ی باز

زندگی تک تک این ساعت هاست ...

                زندگی چرخش این عقربه هاست ...

زنـدگـی  راز دل  مــادر  مــن ...

              زنـدگی گرمـی دست  پــدر است ...

زندگـی مثل زمـان در گذر است ...

•**•.•*ღ زندگی شاد است غمگینش مکن ღ.•**•.•

زندگی باید کرد ! گاه با یک گل سرخ

گاه با یک دل تنگ ،

گاه باید رویید در پس این باران ، 

گاه باید خندید بر غمی بی پایان .

 کاش بـودی تـا دلـم  تنهــا نبـود

            تـا  اسیــر  غصــه  فــردا  نبــود

کاش بــودی تا بـرای قلـب مـن

            زنــدگی این گونه بی معنا نبـود

کاش بـودی تا لبـان سـرد مــن

            قصـه گـوی غصـه غـم هـا نبـود

کاش بـودی تا نگـاه خستــه ام

            بی خبـر از مــوج و از دریـا نبـود

کاش بـودی  تـا زمستـان دلــم

            این چنین پرسوز و پرسرما نبود

کاش بـودی تـا  فقـط  باور کنی

            بعد تــو  ایــن زنــدگی زیبـا نبـود  

خـدایا !

دریاب مـرا که دل دریایی مـن بی تـو مـرداب است . 

تو خود گفتی که در قلب شکسته خانه داری

شکسته قلــب ِمــن جانا به عهد خـود وفا کن

کنـارم هستـی  و امـا  دلــم  تنــگ  میشـه  هــر لحظـه

         خودت می دونی عادت نیست فقـط دوسـت داشتن محضه

کنـارم  هستــی  و  بــازم  بهــونــه هـامــو  مـی گیــرم

         میگـم  وای  چقـدر  سـرده  میـام  دستـاتــو  می گیــرم

یه  وقت  تنها  نری  جایی  که  از  تنهـایـی  می میرم

         از  اینجــا  تا  دم  در هــم  بـری  دلشـوره  مـی گیــرم

فقط  تـو فکـر ایـن  عشقـم  تـو  فکـر  بـودن  با  هــم

         محالـه  پیـش  مــن  باشی  بـرم  سرگــرم  کاری  شم

میـدونــم  کـه  یـه  وقتـایـی  دلـت  میگیــره  از  کـارم

         روزایی  که  حواسم  نیست  بگم  خیلی  دوست  دارم

تـو  هــم  مثـل  منـی  انگـار  از  ایــن  دلتنگیـا  داری

         تو هم از  بس  منو  میخوای  یه  جـورایی  خودآزاری

یــه  جـورایـــی  خــود آزاری

کنـارم  هستـی  و  انگـار  همیــن  نـزدیکیـاست  دریــا

         مگـه  مـوهاتـو  وا  کردی  که  مـوجش  اومـده  اینجا

قشنگــه  ردپـای  عشــق  بـیـا  بـی چتــر  زیـر  بــرف

         اگه  حال  منو  داری  میفهمی  یعنی  چتی  این  حرف

میــدونــم  کـه  یـه  وقتـایـی  دلـت  میگیـره  از  کـارم

         روزایی  که  حواسم  نیست  بگم  خیلی  دوست  دارم

تـو  هــم  مثـل  منـی  انگـار  از  ایـن  دلتنگیــا  داری

         تو هم از  بس  منو  میخوای  یه  جورایی  خـودآزاری

یــه  جـورایـــی  خــود آزاری

بیــا ای مــرگ جانـم بر لب آمــد

        بیــا ای مــرگ امیــدم ســر آمـــد

بیــا ای مــرگ ای فــرجـام کـارم

        بده مـژده به مـن غــم ها سـر آمـد

بیــا کـه زنــدگی بـس مشکل آمــد

        به کامـم تلـخ و صبــر من سر آمد

بیا بنگر که  غــم از حــد فـزونـه

        فلــک بـا مـــا ببیــن نامهــربــونــه

بیــا  دیگــر ز دنیـــا سیــر گشتـم

        جـوانــم لیــک از غــم پیــر گشتـم

دلــم از رنـج و غــم دائــم گـرفتـه

        امـیــدم را  فلــک از مــن گـرفتــه

بیــا دیگــر خلاصــم کـن خــدا را

        مرنجان بیـش از ایـن طفل دلـم را

چـه زنـدانی شــده ایـن زنــدگانـی

        نـدیـدم بهــره ای مــن از جــوانی

نمــی ارزد بـــه دنیـــا زنـدگـانـی

        به غــم طی کردن این دنیـای فانی

نباشد حاصل عمـرم چـو جـز درد

        بیـا ای مـرگ جانـم بـر لــب آمــد

هیـچ کـس هنگـام تنهـایــی مــرا یــاری نکـرد   

     کوهـی از غــم داشتـم امــا کسـی کاری نکـرد

گـریـه کردم شـب و روز آه ! امـا هیــچ کــس

     این حوالی از این غـریب خستـه دلداری نکرد

مـرده بـودم مـن بـه کنـج خـانــه غــم ها ولــی  

     هیـچ چشمی در عزایم  تـر نشد ٬ زاری نکرد

آخریـن بـرگ وجودم چون درختـی در خـزان 

     داشـت می افتـاد و کـس همـراهیـم آری نکـرد

کرده ام غمـخواری غـم پـروران را مـن ولـی

     هیـچ کـس هنگـام تنهایـی مـرا یـاری نکرد ...

هـــوای  خانـه  چـه  دلگیــر  مـی‌شــود  گاهــی

          از  ایــن  زمانــه  دلــم  سیــر  می‌شـود  گاهـی

عـقـــاب  تیـــز  پـــر  دشــت هــــای  استـغـنـــا

          اسیـــر  پنجـــه‌ی  تقــدیـــر  مــی‌شــود  گـاهــی

صــدای  زمــــزمــــه‌ی  عــــاشقـــانـــه  آزادی

          فغــان  و  نالـــه ی  شبگیـــر  مـی‌شــود  گاهی

نـگــــاهِ  مــردم  بیـگـــانـــه  در  دل  غـــربــت

          به  چَشمِ  خستـه ی  مـن  تیـر  می‌شـود  گاهـی

مبر  ز  مــوی  سپیــدم  گمان  به  عمــر  دراز

          جــوان  ز  حادثــه ای  پیـــر  مـی‌شـود  گاهـی

بگـو  اگــر  چه  به  جایــی  نمی‌رسـد  فــریــاد

          کــلام  حــق  دمِ  شمشیـــر  مـی‌شــود  گـاهــی

بـگیـــر دســت  مــــرا  آشـنــــای  درد  بـگیـــر

          مگو  چنیـن  و چنان  ،  دیـر  می شـود  گاهـی

به سوی خویش مرا می‌کشد چه خون و چه خاک

           محبّـت  اسـت  کــه  زنجیـر  مـی‌شــود  گاهــی

دســت  مـرا  بگیـر کـه  آب  از سـرم  گــذشـت

مـــاننــــد  مـــرده ای  مـتحـــرک  شـــدم  بیـــا

بـی تــو  تمـام  زنـدگــی ام  در عــدم  گـذشـت

می خواستم  که  وقـف  تـو  باشم  تمام  عمـر

دنیـا  خلاف  آنچـه  کـه  می خواستــم  گذشت

دنیـا که  هیــچ ، جرعه ی  آبـی  کـه  خـورده ام

از راه حلق  تشنه ی  مـن  مثـل  سـم  گذشت

بعـــد از تـــو  هیــچ  رنـــگ  تـغــزل  نــدیـــده ام

از خیــر  شعــر گفتـن  حتـی  قـلــم  گــذشـت

تــا  کــی  غــروب جمعــه  ببینــم  کـه  مـــادرم

یک گوشه بغض کرده که این جمعه هم گذشت

مـــولا ، شمـار  درد  دلــم  بـی نهــایــت  اسـت

تعـداد  درد  مــن  بـه  خـــدا  از  رقــم  گــذشت

حــالا  بـــرای  لـحظــــه ای  آرام  مــی شــــوم

ساعـات  خــوب  زنـدگـی ام  در  حــرم  گذشت

سروده سیدحمیدرضا برقعی

درد عشقی کشیده ام که مپـرس

            زهـر هجری چشیده​ام که مپــرس

گشتــه ام در جهــان  و  آخــر کـار

           دلبـــری بــر گـزیــده ام کـه مپــرس

آن چنــان در هــــوای خـــاک درش

            مـی رود آب دیـــده ام کــه مپــرس

من بـه گوش خـود از دهانش دوش

           سخنـانــی شنیــده ام کـه مپــرس

سوی من لب چه میگزی که مگوی

           لــب لعلـی گـزیــده ام کــه مپــرس

بـی تـــو در کلبــه گدایــی خـویــش

          رنــج هایـی کشیــده ام کـه مپــرس

همچـو حافــظ غریــب در ره عشــق

          بـه مقـامـی رسیــده ام کـه مپــرس

زنــدگـانیــم و زمیـن زنــدان ماست
       زنــدگـانـی درد بـی درمــان ماست

رانــدگــانیـــم از بهـشــت جــاودان
       وین زمیـن زنـدان جاویــدان ماست

گنــدم آدم چــه بـا مــا کــرده اسـت
       کآسیـای چــرخ سـرگـردان مـاسـت

جسم قبـر و جامـه قبـر و خانه قبـر
       بـاز لفــظ زنـدگـان عنــوان مـاسـت

جمــع آب و آتشیــم و خـاک و بـاد
       ایـن بنــای خانـه ی ویـران مـاسـت

نور را ما نـی ، کـه انـدر لانـه هـا
       روز باران هـر نمی طـوفان ماست

احتیــاج ایـن کـاسـه ی دریــوزگـی
       کــوزه ی آب و تغـار و نان ماسـت

آبـروی ما به صـد در ریختـه است
       لقمــه نـانــی کـه در انبــان مـاسـت

جز به اشک توبـه نتـوان پاک کرد
        لکـه ننگـی کـه بـر دامـان مـاسـت

میـزبـان را نیـز بـا خــود مـی بـرد
       مهلت عمری که خود مهمان ماست

خضـر راه خویشتـن باش ای فقیــر
       چشم گریان چشمه ی حیـوان ماست

هر شب میخونم با شـور و نـوا ، کـربلا می خوام اباالفضل

هر شب میخونم با شـور و نـوا ، کـربلا می خوام اباالفضل

ذکــر سجــود نمــازم شــده ، کــربــلا مـی خـوام ابالفضـل

جــدائـی ام حــدی داره آقــا ، کـربــلا مـی خـوام ابالفضـل

ابالفضل کربلائیـم کن

               ابالفضل کربلائیـم کن

ابالفضل نینـوائیـم کن

               ابالفضل نینـوائیـم کن

نفـس نفسـم ذکـر کـربلاست ، کـربـلا مـی خـوام ابالفضل

نفـس نفسـم ذکـر کـربلاست ، کـربـلا مـی خـوام ابالفضل

عشق مـن فقط گنبـد طلاست ، کـربلا مـی خوام ابالفضل

قسمتـم بکـن تـا بیـام حــرم ، کــربــلا می خـوام ابالفضـل

قسمتـم بکـن تـا بیـام حـرم ، کــربــلا مـی خـوام ابالفضـل

جون و زندگیم نذر روضه هات ، کـربــلا می خـوام ابالفضل

ابالفضل کربلائیـم کن

               ابالفضل کربلائیـم کن

ابالفضل نینـوائیـم کن

               ابالفضل نینـوائیـم کن

((یا کاشف الکرب عن وجه الحسین اکشف کربی بحق اخیک الحسین))

بذار بیام دوباره کربلاتو ببینم

مرغ دلم هواتو کرده

هــوای کربلاتو کرده

بی دل و خستـه در ایـن  شهرم  و  دلداری  نیست

غم دل با  که  توان  گفت  که  غمـخواری  نیست

شب به  بالین  من  خسته  به  غیـر از غـم دوست

ز آشنـایـان  کهــن  یــار  و  پــرستــاری  نیســت

یا رب این شهر چه شهری است که صد یوسف دل

بـه  کلافــی  بفــروشیــم  و  خـریــداری  نیســت

فکر  بهبـود  خود  ای  دل  بکـن  از  جای  دگـر

کـانـدر  ایـن  شهــر  طبیـب  دل  بیمـاری  نیسـت

ای پادشــه خـوبــان داد از غـــم تنهــایــی

          دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی

دایـم گــل ایـن بستـان شــاداب نمـی مـانــد

          دریاب  ضعیفـان  را  در وقــت  توانـایـی

از دوری تــو غمیـن و نالان هستیـم

وز کرده خود کمی پشیمان هستیم

اصلیـت مـا را تــو  اگــر  می پـرسی

از کوفــه ولی مقیـم ایــران هستیـم

از جـور زمــانــه مــا شکـایــت داریــم

انـدازه کــوه و صخـره حـاجـت داریــم

ما مشکلمان گـرانــی و بیـکـاریسـت

آقــا بـه نبــودنــت کــه عــادت داریـــم

هر جمعه که شد بیا که ما منتظریـم

این هفتـه فقـط نیـا عروسی داریــم !

صـد موعظـه کـن ولی ز تسلیـم نگـو

از خمـس و زکـات و آل یـاسیـن نگــو

آقـا تـو بیـا ولـی فقـط با یـک شـرط !!!

از آنچه که مـا دوست نداریــم نگـو ...

مولای من :

من اصل انتظار تو را برده ام ز یاد

با انتظارهـای فـراوانـم از شما ...

اللهم عجل لولیک الفرج

 ما که می ترسیم ازهجرت دوست

 کاش می دانستیم !!

روزگاری که به هم نزدیکیم

 چـه  بهایـی دارد ؟

کاش می دانستیم !!

حس دلتنگی هر روز غروب

چـه دلیلـی دارد ؟