مهدیا  هر  طرفی  در  طلبت  رو  کردم

              هر چه گل بود به عشق رخ تو بو کردم

آفتابا  به  سر  شیعـه  دل  خسته  بتاب

              تا  نگوینــد  کـه  بیهـوده  هیـاهـو  کردم

دارم غروب میکنم آقا طلوع کن . . .

رنج ما را که توان برد به یک گوشه چشم

شـرط انصـاف نبـاشــد کـه مـــداوا نکنــی

دیـده مـا چـو به امیـد تــو دریـاسـت چـرا؟

بـه تفـرج گــذری بــر لــب دریــا نکنــی؟

ای پادشــه خـوبــان داد از غـــم تنهــایــی

          دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی

دایـم گــل ایـن بستـان شــاداب نمـی مـانــد

          دریاب  ضعیفـان  را  در وقــت  توانـایـی

دلی دیرم چو مرغ پا شکسته

.

چو کشتی بر لب دریا نشسته

.

همه  گویند  طاهـر تار بنواز

.

صدا چون می‌دهد تار شکسته

به کشت خاطرم جز غم نروید

.

به  باغم  جز گل  ماتم  نروید

.

به صحرای دل بی‌حاصل  ما

.

گیاه  نا امیـــدی  هــم  نروید

خـداونـدا  به  فـریــاد  دلـم  رس

.

کس بی‌کس تویی، ما مانده بی‌کس

.

همــه  گویند  طاهـر کـس  نداره

.

خـدا  یار موئه  چـه حاجت  کس

.