زنــدگـانیــم و زمیـن زنــدان ماست
       زنــدگـانـی درد بـی درمــان ماست

رانــدگــانیـــم از بهـشــت جــاودان
       وین زمیـن زنـدان جاویــدان ماست

گنــدم آدم چــه بـا مــا کــرده اسـت
       کآسیـای چــرخ سـرگـردان مـاسـت

جسم قبـر و جامـه قبـر و خانه قبـر
       بـاز لفــظ زنـدگـان عنــوان مـاسـت

جمــع آب و آتشیــم و خـاک و بـاد
       ایـن بنــای خانـه ی ویـران مـاسـت

نور را ما نـی ، کـه انـدر لانـه هـا
       روز باران هـر نمی طـوفان ماست

احتیــاج ایـن کـاسـه ی دریــوزگـی
       کــوزه ی آب و تغـار و نان ماسـت

آبـروی ما به صـد در ریختـه است
       لقمــه نـانــی کـه در انبــان مـاسـت

جز به اشک توبـه نتـوان پاک کرد
        لکـه ننگـی کـه بـر دامـان مـاسـت

میـزبـان را نیـز بـا خــود مـی بـرد
       مهلت عمری که خود مهمان ماست

خضـر راه خویشتـن باش ای فقیــر
       چشم گریان چشمه ی حیـوان ماست