بهاء الدین محمد عاملی مشهور به شیخ بهایی
از دانشمندان بنام عهد شاه عباس صفوی است. که در دانش‌های فلسفه، منطق، هیئت و ریاضیات تبحر داشت. وی در سال ۹۵۳ هجری قمری در بعلبک متولد شد. در ۱۳ سالگی همراه پدرش به ایران مهاجرت کرد. وی تألیفاتی به فارسی و عربی دارد که مجموعهٔ آنها به ۸۸ کتاب و رساله بالغ می‌شود. از آثار او می‌توان به کشکول، دیوان غزلیات، جامع عباسی (در فقه)، خلاصةالحساب، تشریح الافلاک و دو مثنوی معروف ” نان و حلوا” و “شیر و شکر” اشاره کرد. به پاس خدمات وی به علم ستاره‌شناسی، یونسکو سال ۲۰۰۹ را به نام او سال «نجوم و شیخ بهایی» نامگذاری کرد. وی در سال ۱۰۳۰ هجری قمری در اصفهان دار فانی را وداع گفت.
جنازهٔ او را به مشهد انتقال دادند و در مسجد گوهرشاد دفن کردند.

هر چند که رنـد کوچه و بازاریم

              ای خواجـه مپندار که بی‌مقداریم