کس نمی پرسد ...

کس  نمی پرسـد  ز احـوال  دل  زارم  چــرا ؟

کـس نمـی گیـرد سـراغـی از مـن و حالم چـرا ؟

کس نمی پرسد ز مـن ایـن گـونه محزونی چـرا؟

ســرد و خامـوشی و در فکـری و بی تابی چـرا؟

از چه رو این گونه غمگین ، نا امیدی تـو چـرا؟

از چه رو بنشسته ای ، بی شورو بی حالی چرا؟

کـس  نپرسیـد  از مـن  و  از آرزوهــای  دلــم

آرزوهـایـی  که  شد  بـر باد و حســرت بر دلــم

کـس  سـراغ  مـن  نیامـد ، مـرهـم  دردم  نشـد

العجـب  حتی  خدا  هم ، همدم  و یارم  نشد !!

آنکه  می گوید  منم ، همـراه  و  یار  بی کسان

در غــم  و  تنهاییـم ،  یـار و  نگهدارم  نشد !!

کس نمیداند که  من ، از این  جهان دل  کنده ام

خستـه ام  از زنـدگـی  و عـزم  رفتـن  کرده ام

من که  از  دار دنـی ،  یک  روز  باید  بگـذرم

ای  خــدا  پاکـم  بکـن ،  تا  قبـل  وقـت  رفتنـم

این  منم  تنهــا  و  خسته ،  نا امید  و  بی پناه

ای خدا  بخشا  مرا  و  کن  از  این  دنیا  رها

بی پناهم ، تو  نکن  از  دامنت  مــن  را  جـدا

حــق  خـوبـانـت ، بحـــق  انبیـــاء  و  اولیـــاء

/ 0 نظر / 4 بازدید