بی ارزشم و هیچ خریدار ندارم ...

گل

در ایـن دنیــا خـریــداری نـدارم

انیـس و هـمــدم و یــاری نــدارم

بهـــار عمــر مــن آرام بگـذشـت

زعمـر خویش جز حسرت ندارم

نـدیـدم خیــر مــن ، از زنـدگانی

نه در خردی و نـه ، اندر جوانی

نمیــدانــم گنــاه مــن چــه بــوده؟

که سهمـم از جهان اینگونه بوده!

نمیـدانــم چــرا شــد غــم نصیبـم

همیشـه هـر زمـان باشــد رفیقــم

نمیدانــم چــرا دنیــا چنیـن اسـت

دلم در دست غـم دائم اسیر است

نـدارم سهـمی از ایــن  زندگانی

به چشـم مـن بـود دنیـا حصـاری

نمیخواهم دگر من از جهان هیج

کـه دنیــا هســت هیــچ در هیــچ

چه کم گردد خریدارم تـو باشی؟

تو که خود خالقی یارم تـو باشی

نـدارم چشـم امیـــدی بـه غیـرت

مخـواه این بنـده ات افتـد به ذلت

بیـا بـر بنـده ات جـودی بفــرمـا

 توئـی بـر کل هستــی حکم فـرما 

/ 0 نظر / 4 بازدید